در مصاحبه‌ی اخیرم با «مونا پژهان» در کانال وان، به دو مسئله‌ی حیاتی در قلب چشم‌انداز سیاسی کنونی ایران پرداختیم: نقش دقیق آژانس اتمی سازمان ملل در مناقشه ایران و آمریکا، و ماهیت استراتژیک مبارزه‌ی ما علیه جمهوری اسلامی.
در ادامه، نکات کلیدی این گفتگو آمده است:
۱. نقش آژانس بین‌المللی انرژی اتمی فنی است، نه سیاسی یک سوءتفاهم رایج درباره‌ی عملکرد آژانس وجود دارد. آژانس به عنوان یک میانجی سیاسی عمل نمی‌کند. وظیفه‌ی آن‌ها مذاکره برای لغو تحریم‌ها، ارائه‌ی تضمین‌های امنیتی به هیچ‌یک از طرفین، یا به رسمیت شناختن حق ایران برای غنی‌سازی اورانیوم نیست. این‌ها مسائل کاملاً دیپلماتیکی هستند که باید مستقیماً بین ایران و ایالات متحده حل و فصل شوند.
در عوض، آژانس شالوده‌ی فنی حیاتی را برای هرگونه مذاکره‌ای فراهم می‌کند. نقش آن تثبیت حقایق هسته‌ای روی زمین است — یعنی مشخص کردن دقیق اینکه ایران چقدر اورانیوم ۶۰ درصد غنی‌شده دارد و کجا نگهداری می‌شود. دیپلمات‌های آمریکایی و ایرانی تصمیمات خود را بر اساس همین حقایق ملموس اتخاذ می‌کنند.
اگر توافقی حاصل شود، آژانس به نقش نظارتی تغییر وضعیت می‌دهد:
- راست‌آزمایی و تأیید انطباق با توافق.
- نظارت بر کاهش یا انتقال اورانیوم ایران به خارج از کشور.
- نصب دوربین‌های نظارتی، پلمپ مراکز حساس و اعزام بازرسان.
۲. ضرورت استراتژیک مقاومت مدنی در بخش دوم مصاحبه، درباره‌ی مبارزه‌ی داخلی علیه جمهوری اسلامی و اینکه آیا درگیری مسلحانه یا مبارزه‌ی مدنی مسیر درست رو به جلو است، گفتگو کردیم.
من تأکید کردم که «جبهه ملی ایران» در طول تاریخ ۷۰ ساله‌ی خود همواره با درگیری مسلحانه مخالفت کرده است. دست بردن به سلاح به چند دلیل یک خطای راهبردی است:
- این کار بهانه‌ی نهایی و «مشروعیت» دروغینی را به رژیم می‌دهد تا جامعه‌ی مدنی را به‌شدت سرکوب و مهار کند.
- خشونت گسترده و تلفات جانی فاجعه‌باری را در سراسر طیف‌ها — اعم از آزادی‌خواهان، حامیان رژیم و مبارزان مسلح — تضمین می‌کند.
- زیرساخت‌های کشور را با خطر ویرانی مواجه می‌کند و این تهدید را به همراه دارد که ایران به سوریه‌ای دیگر تبدیل شود.
قدرت مبارزه‌ی مدنی ما قاطعانه بر این باوریم که مقاومت مدنی ابزارهای بسیار قدرتمندتری برای برچیدن یک سیستم سرکوبگر در اختیار ما می‌گذارد. تاکتیک‌هایی مانند تظاهرات سراسری، اعتصابات کارگری و نافرمانی مدنی سیستماتیک، ماشین حکومتی را بدون شلیک حتا یک گلوله فلج می‌کنند.
تاریخ به‌وضوح از این رویکرد پشتیبانی می‌کند. وقتی به درگیری‌های مسلحانه‌ی دهه‌ی ۱۳۶۰ (1980s) نگاه می‌کنیم — مانند آنچه سازمان مجاهدین خلق و جریان‌های مختلف سیاسی کرد آغاز کردند — می‌بینیم که به کشتارهای عظیمی انجامیدند و در دستیابی به اهداف سیاسی خود کاملاً شکست خوردند.
در مقابل، جنبش‌های مدنی ما، از جنبش سبز تا انقلاب تاریخی «زن، زندگی، آزادی»، تغییرات اجتماعی عمیقی ایجاد کرده و رژیم را به مرزهای نهایی‌اش کشانده‌اند. مبارزه‌ی مدنی همچنان قدرتمندترین سلاح ما برای داشتن یک ایران دموکراتیک است.
📩 برای جلسات توجیهی، رسانه، پژوهش و درخواست‌های سخنرانی، لطفاً با من تماس بگیرید: siavash.soltani@siavashsoltani.com
#ایران #سیاست_خاورمیانه #آژانس_انرژی_اتمی #دیپلماسی_هسته‌ای #جبهه_ملی_ایران #مقاومت_مدنی #سیاوش_سلطانی_همت #روابط_بین‌الملل